“खाली खुट्टा ३१ दिनको यात्रा: सुर्खेतका युवाले बोकेको कर्णालीको आवाज प्रधानमन्त्रीले सुनेनन् ?”


काठमाडौं । तपाईं कल्पना गर्नुस्, ३१ दिनसम्म खाली खुट्टामा डोकोझैँ बोकिएको सपना, एक्लो यात्रा अनि एउटा चाहना—प्रधानमन्त्रीसँग भेट्ने । सुर्खेतका सामाजिक अभियन्ता नवराज बोहोरा “भेडा” ले त्यही सपना बोकेर जेठ ४ गते आफ्नो यात्रा सुरु गर्नुभयो । हातमा प्लेकार्ड थिएन, नाराको घन्काउने भीड थिएन, थियो त केवल सत्यको आस्था र आफ्ना भोगाइहरूमार्फत ल्याइएको प्रश्नहरूको भारी ।

बोहोरा कर्णालीको शिक्षा, स्वास्थ्य, कृषि र ऊर्जा क्षेत्रमा भइरहेको व्यापक अनियमितता र भ्रष्टाचारविरुद्ध आवाज उठाउँदै काठमाडौँ आइपुग्दा उहाँको स्वागत फूलमालाले भएन, भयो त प्रहरीको रोकेर फर्काउने शैलीमा ।

बालुवाटार पुगे, रोकिए; सिंहदरबार गए, फर्किए
बालुवाटारको ढोका पार गरि प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई आफ्नो आवाज सुनाउन जानुभएका बोहोरा त्यहाँबाट फर्काइनुभयो । उहाँले प्रधानमन्त्रीलाई भेट्ने आकांक्षा सहित सिंहदरबारको ढोका ढकढकाउनुभयो, तर त्यो ढोका पनि नखुल्ने रहेछ । प्रधानमन्त्रीसँग प्रत्यक्ष भेटको सम्भावना गुमे पनि उहाँले मुख्यसचिव एकनारायण अर्यालमार्फत आफ्ना मुद्दाहरू पुर्‍याउनुभयो ।

“म चक्का जाम गर्दिन, म विद्यालय बन्द गर्दिन”
भ्रष्टाचारविरुद्धको यो पैदल यात्रालाई बोहोरा एक प्रकारको ‘त्रिकोण तोड्ने’ अभियान भन्नुहुन्छ—जहाँ अनियमितता, भ्रष्टाचार र मौनता मिलेर जनताको भविष्य लुट्दैछन्। “म चक्का जाम गर्दिन, विद्यालय बन्द गर्दिन, अस्पताल घेराउ गर्दिन,” उहाँ भन्नुहुन्छ, “तर म शान्तिपूर्वक, खाली खुट्टै सही, आवाज उठाउने हिम्मत राख्छु ।”

यात्रा एक्लो थिएन—आवाज साझा थियो
३१ दिनको पैदल यात्रामा विभिन्न जिल्लाका नागरिकहरूले उहाँलाई साथ दिए । कहिले बाटो छेउको थकाइको विश्राम, कहिले स्थानीयहरूको मायाले हौसला थप्यो । देशभरबाट साथ पाएको यो यात्रा एकजनाको थिएन, कर्णालीका जनताको प्रतिनिधि आवाज थियो ।

काठमाडौँ  किन मुख फेर्‍यो?
राजधानीको राजनीतिले यस्तो आवाज नसुन्नु लोकतन्त्रको शिर झुकाउने विषय हो । प्रधानमन्त्री कार्यालयको ढोकामा शान्तिपूर्वक आएका आफ्नै नागरिकका लागि बन्द हुनु भनेको जनताको आवाजलाई अपहेलना गर्नु हो ।

स्मरण रहोस् नवराज बोहोरा “भेडा” को यो ३१ दिने खाली खुट्टा यात्रा अब केवल अभियान मात्र होइन, सत्तासँगको संवाद माग गर्ने एउटा प्रतीक बनिसकेको छ । जबसम्म आवाज सुन्ने कान खुल्दैनन्, यस्ता यात्राहरू निरन्तर भइरहनेछन् । सायद राजधानीले आज नसुने पनि, देशले सुन्दै छ । शान्तिपूर्ण प्रतिरोध पनि क्रान्तिकारी हुन सक्छ ।